kategoria: Rodzina: łososiowate
Głowacica żyje w większych, szybko płynących rzekach zaliczanych do krainy lipienia i brzany. Na tarło wpływa do potoków w marcu i kwietniu. Ikrę składa na podłożu żwirowatym. Stadia młodociane w pierwszym roku życia odżywiają się bezkręgowcami. W drugim roku życia głowacica przechodzi na prawie wyłączne odżywianie się rybami. Jest typowym drapieżnikiem, czyniącym duże szkody wśród pstrągów i innych ryb towarzyszących. Jednoroczne osobniki tego gatunku osiągają długość 30 cm i masę 250 g (Prawocheński, Kołder 1968). Naturalnym siedliskiem głowacicy są karpackie dopływy Dunaju. Osiąga tam masę do 10 kg.
W Polsce spotykana jest w nielicznych rzekach. W Dunajcu występują osobniki pochodzące z wsiedlenia materiału zarybieniowego wyprodukowanego w ośrodku zarybieniowym PZW w Łopusznej.
Znaczenie gospodarcze tego gatunku ograniczone jest w zasadzie do połowów sportowych.
... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: jesiotrowate
Jesiotr żyje głównie w przybrzeżnej strefie mórz, a na tarło wchodzi do rzek. Samce uzyskują dojrzałość płciową w wieku 9—16 lat, a samice w wieku 17—18 lat. Jesiotr może osiągnąć długość 2—4 m i masę 300 kg. W naszych wodach spotykany jest bardzo rzadko i otoczony całkowitą ochroną gatunkową.
Godne uwagi są próby sztucznego chowu jesiotrów w stawach lub sadzach. W tym celu ikrę, pozyskaną z zastosowaniem hypofizacji, inkubuje się w aparatach wylęgowych (Knosche 1969). Wylęg podchowany przez pierwsze 15—19 dni życia karmi się zooplanktonem oraz wazonkowcami. W ciągu 3—4 tygodni osiąga 2,5 cm długości, a w jesieni, w zależności od zagęszczenia obsady oraz intensywności karmienia, masę jednostkową od 5 do 500 g. Stosując obsadę narybkiem o przeciętnej masie jednostkowej 8—10 g w stawie bez dokarmiania można osiągnąć produkcję do 200 kg/ha. Bardzo często do takiego chowu wykorzystywane są krzyżówki bieługi (Huso huso) i sterleta (Acipenser ruthenus) zwane bestrami (Romanyczewa i inni 1974).
... czytaj dalej