kategoria: Rodzina: łososiowate
Sieja charakteryzuje się bardzo dużą zmiennością pod względem cech merystycznych. Na tej podstawie wyróżnia się na całym obszarze jej występowania ‘aż około 300 form lokalnych.Sieje występujące w naszych wodach powszechnie uważane są za jeden gatunek — Coregonus lavaretus (L.), w obrębie którego można wyróżnić 4 formy:
— Coregonus lavaretus lavaretus, występująca autochtonicznie w przybrzeżnych wodach południowego Bałtyku;
— Coregonus lavaretus holsatus, występująca w jeziorach Międzychodzkich (Kaj 1955). Z powodu małej liczby wyrostków filtracyjnych Svardson (1952) zalicza ją do gatunku Coregonus nasus;
— Coregonus lavaretus maraena, mająca średnio gęsty aparat filtracyjcy (24—34 wyrostki). Występowanie jej stwierdzono w jeziorze Miedwie i kilku innych zbiornikach w zachodniej Polsce;
— Coregonus lavaretus generosus, zwana sieją szlachetną, o gęstym aparacie filtracyjnym, będąca odpowiednikiem gatunku Coregonus oxy-rhynchus (L.)
Sieja trze się późną jesienią, kiedy temperatura wody wynosi około 4,5°C. Samce dojrzewają płciowo w trzecim, a samice w czwartym roku życia.
Sposób odżywiania się siei zależy od gęstości aparatu filtracyjnego i warunków środowiska. Osobniki z ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: łososiowate
W latach 1958—1969 sielawa w Polsce występowała w 420 jeziorach, co stanowiło 61,9% ogólnej ich powierzchni (Bernatowicz i inni 1975). Głównymi rejonami jej występowania są zbiorniki położone w woj. suwalskim i olsztyńskim.
Rozród sielawy odbywa się od połowy listopada do początku grudnia, kiedy temperatura wody wynosi 4,5—7,7°C. Samica składa ikrę na podłożu piaszczystym, żwirowatym lub kamienistym, a wyjątkowo na roślinności. Tarliska w naszych jeziorach znajdują się na głębokości od 2 do 10 m. W Szwecji stwierdzono ich występowanie na głębokości 100 m. Większość samców dojrzewa w drugim, a samice w trzecim roku życia.
Płodność samic w warunkach Polski waha się od 3300 jaj w drugim roku życia do 14 100 w piątym. Rozwój zarodkowy trwa długo; od 4 do 5 miesięcy, wskutek czego ikra jest narażona na zniszczenie przez zmianę warunków fizykochemicznych oraz mikroorganizmy, bezkręgowce, ryby lub niewłaściwą działalność człowieka. Z ryb szczególnie niebezpieczne dla ikry sielawy są okoń, jazgarz i miętus. Przeżywalność iskry na tarliskach naturalnych jest mała, np. w jeziorze Maróz dochodziła maksymalnie do 10,4% (Żuromska 1970). Uzupełnienie stada narybkiem pochodzącym z naturalnego rozrodu jest ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: łososiowate
Głowacica żyje w większych, szybko płynących rzekach zaliczanych do krainy lipienia i brzany. Na tarło wpływa do potoków w marcu i kwietniu. Ikrę składa na podłożu żwirowatym. Stadia młodociane w pierwszym roku życia odżywiają się bezkręgowcami. W drugim roku życia głowacica przechodzi na prawie wyłączne odżywianie się rybami. Jest typowym drapieżnikiem, czyniącym duże szkody wśród pstrągów i innych ryb towarzyszących. Jednoroczne osobniki tego gatunku osiągają długość 30 cm i masę 250 g (Prawocheński, Kołder 1968). Naturalnym siedliskiem głowacicy są karpackie dopływy Dunaju. Osiąga tam masę do 10 kg.
W Polsce spotykana jest w nielicznych rzekach. W Dunajcu występują osobniki pochodzące z wsiedlenia materiału zarybieniowego wyprodukowanego w ośrodku zarybieniowym PZW w Łopusznej.
Znaczenie gospodarcze tego gatunku ograniczone jest w zasadzie do połowów sportowych.
... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: łososiowate
Pstrąg źródlany jest mieszkańcem górnych partii potoków. Wybiera wodę o niewielkich wahaniach termicznych i temperaturze nie przekraczającej 16°C. Do Europy sprowadzony został z Ameryki Północnej w 1882 r. Rozród odbywa od października do stycznia, składając ikrę na podłożu kamienistym. Może krzyżować się z pstrągiem potokowym, ale potomstwo z tego połączenia jest bezpłodne, o charakterystycznym „tygrysim” prążkowaniu. Początkowo odżywia się bezkręgowcami, ale stosunkowo szybko przechodzi na odżywianie się rybami. Jest bardzo żarłoczny i posiada większe tempo wzrostu niż pstrąg potokowy. Uzyskuje długość do 60 cm. Często bywa obiektem chowu w stawach, osiągając już w drugim roku życia masę 250 g. Może być używany do zarybiania zmeliorowanych i czystych potoków. Jego znaczenie gospodarcze jest niewielkie.
... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: łososiowate
Pstrąg tęczowy został sprowadzony do Europy z Ameryki Północnej. Rozród odbywa od lutego do maja, choć wyselekcjonowane szczepy mogą rozmnażać się w jesieni. Samce dojrzewają płciowo po ukończeniu drugiego, a samice — trzeciego roku życia. W Polsce gatunek ten jest obiektem chowu i hodowli w ośrodkach zamkniętych. W wodach otwartych praktycznie nie występuje; sporadycznie odławiane osobniki pochodzą z zarybiania. Podstawowy pokarm tego pstrąga jest pochodzenia zwierzęcego. Właściwie żywiony w pierwszym roku życia osiąga od 10 do 20 cm długości, a w trzecim około 30 cm.
Wyselekcjonowane szczepy tarła jesiennego produkuje się stosując zimową inkubację i podchów narybku w wodzie podgrzanej (Goryczko i inni, 1978). W końcu marca uzyskać można tym sposobem narybek o średniej masie ok. 2 g. Umożliwia to poważne skrócenie cyklu produkcyjnego i uzyskanie w ciągu roku ryb towarowych.
Wielkie rozmiary produkcji pstrąga na świecie spowodowały wzrost zainteresowania chowem i hodowlą tego gatunku w Polsce. W 1977 roku wyprodukowano u nas 408 ton pstrągów, a w 1978 roku ponad 800 ton. Oprócz typowych obiektów stawowych, wzorem niemieckim (Wurzel 1968) rozpoczęto początkowo na terenie północno-zachodnim, a następnie w pozostałych ... czytaj dalej