kategoria: Rodzina: karpiowate
Karaś występuje w dolnych odcinkach rzek nizinnych, przybrzeżnych i wypłyconych partiach większych jezior oraz we wszelkiego rodzaju małych, płytkich i zanikających zbiornikach, starorzeczach, wyrobiskach torfowych oraz gliniankach. Jest jedną z ryb najbardziej wytrzymałych na trudne warunki środowiska, takie jak ubytki tlenu i wahania pH wody. Rozmnaża się od maja do lipca, w temperaturze 16—18°C. Ikrę składa porcjami na podłożu roślinnym. Odżywia się fauną bezkręgową. Rośnie stosunkowo wolno, rzadko przekraczając masę 1 kg. Rejestrowane odłowy karasia w latach 1968—1977 wahały się od 45,8 do 109,9 ton.
Karaś jest uznawany za rybę gospodarczo cenną, smaczną i poszukiwaną na rynku. W sytuacji systematycznego pogarszania się warunków środowiska jego znaczenie będzie wzrastać, tym bardziej że w obsadzie jednogatunkowej daje jedną z najwyższych wydajności rybackich. W chowie wymaga jednak stałej troski i umiejętnego przeprowadzania wszystkich zabiegów. W zbiornikach przeznaczonych do chowu tego gatunku nie mogą występować ryby drapieżne ani większa ilość konkurentów pokarmowych. Liczebność karasia musi być dostosowana do możliwości produkcyjnych jeziora. Zbytnie zagęszczenie należy zmniejszać przez przeprowadzanie ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: karpiowate
Karp jest rybą szeroko rozprzestrzenioną w świecie. Jest podstawowym obiektem chowu i hodowli w stawach, a do rzek i jezior trafia głównie jako materiał zarybieniowy. W środowisku rzecznym i jeziorowym w klimacie Polski nie odbywa efektywnego rozrodu, ponieważ w czasie tarła wymaga wody o temperaturze 18—20°C. Ikrę składa na podłożu roślinnym, w ilości 100—200 tys. ziaren na każdy kg masy ciała. Dojrzałość płciową uzyskuje w bardzo różnym czasie np. w Indiach spotyka się dojrzałe samice już w wieku 6 miesięcy, a w umiarkowanym klimacie krajów Europy środkowej samce karpia dojrzewają w wieku 3 lat, a samice rok później. Karp należy do ryb wszystkożernych. Zasadniczym jego pokarmem są bezkręgowce strefy dennej, ale występując w większym zagęszczeniu zjada również chętnie nasiona lądowych roślin zbożowych, strączkowych i inne pasze roślinne. Karp zaliczany jest do ryb długowiecznych; w kilku przypadkach znajdowano osobniki żyjące około 40 lat (Wolny 1976).
Wychów materiału obsadowego w polskich gospodarstwach rybackich prowadzony jest najczęściej systemem Dubisza. Wylęg, pozyskany na drodze tarła naturalnego lub sztucznego, wprowadza się do przesadek I w ilości około 50—60 tys. szt./ha. W płytkiej i dobrze ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: szczupakowate
Szczupak spotykany jest w większości typów wód. Najbardziej odpowiednie są dla niego żyzne zbiorniki o niewielkiej głębokości, silnie zarośnięte roślinnością. Jest typową rybą słodkowodną, ale występuje również w wodach słonawych, znosząc zasolenie do około 8%o. Zasadniczo jego występowanie związane jest z litoralem jezior. Liczebność szczupaka uzależniona jest od urozmaicenia linii brzegowej oraz powierzchni strefy przybrzeżnej. Dodatkowymi czynnikami regulującymi jego liczebność są: intensywność zarybiania oraz prowadzonej eksploatacji rybackiej i wędkarskiej.
Samce szczupaka dojrzewają płciowo w trzecim, a samice w czwartym roku życia. Rozród odbywają od marca do maja, w okresie roztopów. Rozwój zarodkowy ikry przebiega stosunkowo szybko. Pierwsze dni życia wylęg szczupaka spędza w bezruchu, przyklejony do roślin i przedmiotów podwodnych. Po kilku dniach zaczyna żerować, odżywiając się planktonem. W ciągu kilku tygodni staje się typowym drapieżnikiem. Rośnie stosunkowo szybko, osiągając długość nawet ok. 1,5 m i masę do 24 kg (Tonner, Lawler 1968). Śmiertelność wśród osobników w wieku 2—8 lat wynosi 46% (Holćik 1966).
Racjonalnie prowadzona gospodarka rybacka powinna zmierzać do uzyskania maksymalnych ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: stynkowate
Stynka żyje w pelagicznej strefie słabo zeutrofizowanych jezior, wysłodzonych zatokach morskich oraz przyujściowych odcinkach rzek. Dojrzałość płciową osiąga w drugim, roku życia. Na terenie Polski trze się w marcu i kwietniu, składając ikrę w miejscach piaszczystych na płyciznach przybrzeżnych. Odżywia się planktonem zwierzęcym. Z całej ichtiofauny zasiedla ona najgłębsze partie wody. Należy do ryb małych i krótko żyjących. Najstarsze z osobników złowionych w Polsce miały 7 lat i długość całkowitą 21 cm (Klucze 1962). Przeciętna jej długość wynosi około 10 cm. Po przeżyciu drugiego roku śmiertelność wśród stynek jest bardzo duża. Osobniki starsze spotyka się rzadko.
Stynka odgrywa, z rybackiego punktu widzenia, istotną rolę jako konkurent pokarmowy sielawy oraz drapieżnik niszczący jej ikrę i wylęg. Jednak jej odłowy mają niewielkie znaczenie. W latach 1953—1964 rocznie wahały się od 12,9 do 199,2 ton (Korycki 1966). Większa intensywność eksploatacji może zmniejszyć jej niekorzystne oddziaływanie na populację sielawy.
... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: łososiowate
Peluga aklimatyzowana W Europie pochodzi z jeziora Jendyr, które leży w dorzeczu rzeki Ob. Największe nasilenie występowania pelugi w jej naturalnym środowisku przypada na środkowy i dolny bieg wielu rzek syberyjskich. W okolicy kręgu polarnego jest ona najpospolitszą rybą. W Europie dojrzałość osiąga w drugim i trzecim roku życia. Rozród przypada na listopad i grudzień, kiedy woda ma temperaturę 1—3°C.
Podstawowym składnikiem pokarmu pelugi są zwierzęce organizmy planktonowe. Mając do dyspozycji dostateczną ilość pokarmu, przyrasta szybko. W Polsce, w stawach pod Giżyckiem, w pierwszym roku życia osiągała średnio 25,2 g (Bernatowicz, Sawicki 1968), a w Doliwach pod Oleckiem 38,8 g. W drugim roku peluga uzyskuje masę od około 100 do 300 g,. a w trzecim, jak stwierdzono to w wielu jeziorach w Polsce, a także .w jeziorach Karelii (Saltup 1969, Gorbunowa 1970), przekracza 500 g. Osobniki starsze spotykane są rzadko, gdyż w naszych jeziorach śmiertelność tych ryb jest duża, co wywołane jest między innymi presją organizmów pasożytniczych. Peluga jest planktonofagiem, co poważnie skraca łańcuch pokarmowy. Może ona dlatego żyć w zbiornikach o niedostępnym dnie i w przyszłości w wielu przypadkach powinna zastąpić mało ... czytaj dalej