kategoria: Gospodarka rybacka
Polski Związek Wędkarski jest organizacją społeczną, której podstawowym celem jest ujęcie wędkarstwa w zorganizowaną formę i stworzenie członkom Związku dogodnych warunków do uprawiania sportu wędkarskiego, wypoczynku po pracy i turystyki wędkarskiej. Związek rozwija również w swoich członkach umiłowanie przyrody i wpaja znajomość zasad gospodarki rybnej. Realizuje swoje cele między innymi przez dzierżawę i przyjmowanie wód w użytkowanie. Na tych wodach prowadzi prawidłową gospodarkę rybną. Posiada ośrodki zarybieniowe i gospodarstwa rybackie. Całą działalność Związku koordynuje Zarząd Główny, któremu podlegają zarządy okręgowe, posiadające uprawnienia do administrowania dzierżawionymi wodami. Działalność gospodarczą prowadzą Międzyokrę-gowe Zespoły Gospodarki Rybacko-Wędkarskiej, których w 1978 roku było 12. W 1976 r. PZW administrowało-17,4 tys. ha jezior, 42,6 tys. ha rzek i 23,9 tys. ha zbiorników zaporowych. Oprócz połowów wędkarskich odłowiono z nich 280 ton ryb na drodze eksploatacji przemysłowej, odprowadzając z tego do Centrali Rybnej 179 ton.
... czytaj dalej
kategoria: Gospodarka rybacka
Główną rolą w produkcji ryb słodkowodnych odgrywają Państwowe Gospodarstwa Rybackie, które w 1976 r. skupiały 277 842 ha jezior, co stanowi około 69% powierzchni wszystkich jezior i rzek w Polsce. Pochodziło z nich 92,8% ogółu ryb odprowadzanych do Centrali Rybnej (tab. 23). Od 1 kwietnia 1974 r. są to wielozakładowe przedsiębiorstwa działające, na pełnym własnym rozrachunku gospodarczym. Dysponują one możliwościami koncentrowania środków inwestycyjno-remontowych, organizacji operatywnych brygad remontowo-budowlanych, wdrażania postępu technicznego, wymiany doświadczeń oraz rozwijania ruchu racjonalizatorskiego. Duże i silne ekonomicznie przedsiębiorstwa gospodarujące na jeziorach mają pełne możliwości wykorzystania zdolności produkcyjnej tych zbiorników jak również posiadanego sprzętu i urządzeń.
Dużo mniejsza powierzchnia wód eksploatowana jest przez inne gospodarstwa państwowe, nie podlegające Centralnemu Zarządowi Przedsiębiorstw Gospodarki Rolnej. Wody te charakteryzuje duże rozdrobnienie i rozrzucenie w terenie. Stanowią one około 1% łącznej powierzchni rzek i jezior. Większy areał zajmują jedynie zbiorniki podległe szkołom wyższym i instytucjom naukowym. Największą z nich część (799 ha jezior) użytkują ... czytaj dalej
kategoria: Gospodarka rybacka
Gospodarką rybacką w wodach śródlądowych w Polsce zajmują się obecnie 3 sektory; państwowy, spółdzielczy i prywatny, dodatkowo także organizacja społeczna — Polski Związek Wędkarski. Podziału wód śródlądowych w Polsce pomiędzy użytkowników dokonano już w kilka lat po II Wojnie Światowej. Od tego czasu nie zaszły żadne istotniejsze zmiany.
Łączna powierzchnia użytkowanych rybacko jezior w 1976 r. wynosiła 303,5 tys. ha, rzek 65,4 tys. ha i zbiorników zaporowych 33,8 tys. ha. Z tej powierzchni w roku 1976 pozyskano 9 579 ton ryb. Koordynację branżową w dziedzinie hodowli i produkcji ryb sprawuje Centralny Zarząd Przedsiębiorstw Gospodarki Rolnej. Porozumienia o współpracy w tej dziedzinie zawarły wszystkie przedsiębiorstwa i zakłady podległe Ministerstwu Rolnictwa, Ministerstwu Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, Polskiej Akademii Nauk, Centralnemu Związkowi Spółdzielczości Pracy i Polskiemu Związkowi Wędkarskiemu. Naczelną jednostką nadzorującą i koordynującą działalność rybacką oraz kontrolującą realizacje porozumień jest Ministerstwo Rolnictwa.
Wszystkie jednostki prowadzące gospodarkę rybacką podzielić można na trzy grupy:
— Specjalistyczne przedsiębiorstwa rybackie, do których zalicza się ... czytaj dalej
kategoria: Gospodarka rybacka
Zasadniczym aktem prawnym ujmującym w jednolite formy organizację rybactwa śródlądowego w Polsce jest „Ustawa rybacka” z 1932 r. Aktualnie przygotowywana jest jej nowelizacja, która nawiązuje do prawa wodnego (Ustawa z dnia 24 października 1974 r.) i będzie zmierzała do ustalenia, że wszystkie wody (z wyjątkiem wód powierzchniowych stojących oraz wód w studniach i rowach będących własnością właścicieli gruntów, na których się znajdują) są własnością państwa. Prawo wodne stanowi również, że ryby i inne organizmy żyjące w wodzie są jej pożytkami oraz że wykorzystywanie wód do celów rybackich wymaga pozwolenia wodno–prawnego. Przygotowywana ustawa dzieli wody powierzchniowe na:
— płynące w rzekach, potokach górskich, kanałach i innych ciekach o przepływach stałych lub okresowych oraz w źródłach, z których te cieki biorą początek;
— stojące znajdujące się w jeziorach i innych zbiornikach.
Normuje ona również wykorzystywanie wód do celów rybackich, w tym do amatorskiego połowu ryb. Jej artykuł 4 zobowiązuje uprawnionych użytkowników do prowadzenia racjonalnej gospodarki polegającej na korzystaniu z wód w sposób systematyczny, pełny i zgodny z ich znaczeniem w przyrodzie. Daje ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: sumikowate
Naturalnym środowiskiem sumika karłowatego jest przybrzeżna strefa stojących lub wolno płynących wód, o dnie miękkim i porośniętym gęsto roślinnością. Gatunek ten trze się w lipcu. Samica składa ikrę w gniazda strzeżone przez samca. W ciągu dwóch pierwszych miesięcy życia narybek uzyskuje długość około 5 cm.
Sumik jest rybą wszystkożerną. Obok fauny dennej spożywa również roślinność, ikrę, a także młodociane stadia innych ryb, wykazując skłonność do drapieżnictwa. W wodach Polski osiąga długość 18—24 cm i masę 150—200 g, podczas gdy osobniki z naturalnych wód amerykańskich uzyskują długość 45 cm i masę około 2,5 kg.
Pomimo że sumik posiada smaczne i delikatne mięso, w naszej gospodarce rybnej traktowany jest jako uciążliwy chwast (Adamczyk 1975). Mając niewielkie wymagania pokarmowe i niszcząc ikrę oraz wylęg innych ryb, potrafi on szybko opanować zbiornik i poważnie ograniczyć występowanie gatunków uznanych za cenne. W kilku ostatnich latach rozpoczęto chów gatunku Ictalurus punctatus w zamkniętych obiegach wody.
... czytaj dalej