kategoria: Rodzina: karpiowate
Środowiskiem naturalnym amura białego są wody południowo-wschodniej Azji. Do Polski sprowadzono go w 1964 roku jako naturalnego melioratora wód (Opuszyński 1972). Aktualnie spotykany jest powszechnie w wielu krajach Europy i Ameryki (Fischer, Lyakhnivich 1973). Najbardziej rozprzestrzeniony jest jednak na terenie Związku Radzieckiego. Po wprowadzeniu go do zbiorników zaporowych, m.in. do Wołgogradzkiego (Wergun 1975) i Kanału Karakumskiego (Nikolskij, Ałiew 1974), połowy ogólne wzrosły tam około 6,5-krotnie.
W podgrzanych wodach jeziora Gosławickiego amury osiągały dojrzałość płciową w wieku 5—6 lat (Wolny 1969). W zbiornikach naturalnych amur trze się w wodzie płynącej o temperaturze 21—22°C (Antalfi, Tolg, 1975). Wylęg i młodszy narybek amura odżywia się zooplanktonem. Narybek o długości 6-—10 cm pobiera już pokarm roślinny. Chętnie zjada różnego rodzaju śrutę, nasiona chwastów, ziarno jęczmienia, groch, itp. Dobowe zapotrzebowanie pokarmowe tego gatunku uzależnione jest od temperatury wody. Żerowanie rozpoczyna przy 12°C i wówczas jego dobowe spożycie wynosi 50% masy jego ciała. W temperaturze od 22 do 23°C dochodzi ono do 100—120% jego masy. W wyższych temperaturach na przyrost 1 kg masy ciała amura potrzeba od 30 ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: karpiowate
Tołpyga pstra sprowadzona została do Polski z północnego Kaukazu, wraz z tołpygą białą i amurem, w latach 1964—1969. Jej środowisko naturalne stanowią dalekowschodnie systemy wodne Azji. Na tych terenach średnia roczna temperatura powietrza przekracza 10°C, a temperatura wody w okresie tarła wynosi 25°C. Dlatego też w hodowli tołpygi w Polsce stosuje się sztuczny rozród stada utrzymywanego w wodach podgrzanych, a produkcję ryb towarowych prowadzi się w stawach i zbiornikach naturalnych (Krzywosz i inni 1975, Różniakowski 1976). W Chinach tołpyga pstra dojrzewa w wieku 3—4 lat, a na Węgrzech po 5 latach (Antalfi, Tólg 1975). Jej płodność w zależności od masy osobniczej waha się od 80 tys. do 600 tys. jaj. W pierwszym roku życia na swoim aparacie filtracyjnym zatrzymuje żywe organizmy większe od 8—40 |im, a w latach następnych — większe niż 40—60 im. Oprócz glonów zjada też zooplan-kton, którego udział w ogólnej masie pokarmu ryby w pierwszym roku życia może sięgać 50%. W stawach nie gardzi także paszą zadawaną karpiom. Jej tempo wzrostu jest bardzo szybkie. W Chinach często spotyka się osobniki o masie 35—40 kg, a w jeziorach węgierskich w wieku 4—5 lat osiąga masę 10—12 kg. W Polsce przyrasta szybciej niż ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: karpiowate
Tołpyga biała zaliczana jest do ryb roślinożernych aklimatyzowanych w Polsce od roku 1964. W swoim naturalnym środowisku dojrzałość płciową osiąga w wieku 3—4 lat, a na Węgrzech po 5—6 latach. Trze się w wodzie płynącej o temperaturze 21—24°C. Wylęg i narybek odżywiają się początkowo wrotkami i drobnymi skorupiakami planktonowymi. Dopiero narybek o długości 5—10 cm przechodzi stopniowo na pobieranie fitoplanktonu. Bardzo gęsty aparat filtracyjny tej ryby pozwala odcedzić z wody cząstki o wymiarach 6—10 mikronów. W niższych temperaturach narybek może przez cały rok odżywiać się pokarmem zwierzęcym (Wolny 1969). Młodociane stadia tołpygi uzyskują największe przyrosty żywiąc się sinicami (Sorokin, Panów 1968). Gatunek ten ogranicza szybkość procesu eutrofizacji zbiorników między innymi przez wykorzystywanie znacznej ilości sestonu (Wowk 1974). Nie stwierdzono, aby ryby tego gatunku wyżerowywały pokarm zadawany karpiom.
Tołpyga rośnie szybko. W rzece Amur spotyka się osobniki o masie do 8 kg. W Polsce w stawach Rybackiego Zakładu Doświadczalnego w Ża-bieńcu po 6 latach osiągała masę 3 kg. Podobne wyniki osiągano w jeziorze Gross Mossee (Bachofner 1975). W naszym klimacie do hodowli tego gatunku niezbędny jest ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: karpiowate
Lin żyje głównie w płytkich jeziorach oraz wolno płynących rzekach, w miejscach silnie zarośniętych o podłożu mulistym. Tarło odbywa na płyciznach zarośniętych roślinnością zanurzoną, w okresie od połowy czerwca do końca lipca. Samice składają ikrę w wielu porcjach. Ryba ta odżywia się fauną przydenną, głównie skorupiakami, larwami owadów, robakami i ślimakami. Toleruje zakres temperatur 4—30°C. Rośnie stosunkowo wolno. W wieku 3—6 lat osiąga masę od 0,3 do 1,5 kg. Wyselekcjonowane szczepy w stawach po trzech latach osiągają masę jednostkową do 0,8 kg.
Znaczenie gospodarcze lina jest duże, gdyż zaliczany jest do gatunków gospodarczo cennych. Odłowy sięgają przeciętnie 280 ton. Jego wymiar ochronny wynosi 25 cm. W celu zwiększenia produkcji tej ryby odpowiednie zbiorniki zarybia się materiałem pozyskanym z jezior o dużym zagęszczeniu lub wyprodukowanym w obiektach stawowych.
Korzystne dla siebie warunki lin znajduje w jeziorach głębokości do 12 m i przezroczystości 2—4 m, zarośniętych bujną roślinnością zanurzoną. Dobre wyniki daje wprowadzenie tego gatunku do jezior, w których wystąpiła przyducha. W NRD po obsadzeniu dwóch takich jezior kroczkami lina o masie jednostkowej 106 g uzyskano przyrosty 145 i 226 ... czytaj dalej
kategoria: Rodzina: karpiowate
Karaś występuje w dolnych odcinkach rzek nizinnych, przybrzeżnych i wypłyconych partiach większych jezior oraz we wszelkiego rodzaju małych, płytkich i zanikających zbiornikach, starorzeczach, wyrobiskach torfowych oraz gliniankach. Jest jedną z ryb najbardziej wytrzymałych na trudne warunki środowiska, takie jak ubytki tlenu i wahania pH wody. Rozmnaża się od maja do lipca, w temperaturze 16—18°C. Ikrę składa porcjami na podłożu roślinnym. Odżywia się fauną bezkręgową. Rośnie stosunkowo wolno, rzadko przekraczając masę 1 kg. Rejestrowane odłowy karasia w latach 1968—1977 wahały się od 45,8 do 109,9 ton.
Karaś jest uznawany za rybę gospodarczo cenną, smaczną i poszukiwaną na rynku. W sytuacji systematycznego pogarszania się warunków środowiska jego znaczenie będzie wzrastać, tym bardziej że w obsadzie jednogatunkowej daje jedną z najwyższych wydajności rybackich. W chowie wymaga jednak stałej troski i umiejętnego przeprowadzania wszystkich zabiegów. W zbiornikach przeznaczonych do chowu tego gatunku nie mogą występować ryby drapieżne ani większa ilość konkurentów pokarmowych. Liczebność karasia musi być dostosowana do możliwości produkcyjnych jeziora. Zbytnie zagęszczenie należy zmniejszać przez przeprowadzanie ... czytaj dalej