kategoria: Zasady przeprowadzania sztucznego rozrodu, inkubacji ikry i wychowu materiału zarybieniowego
Dla przyspieszenia procesu dojrzewania płciowego stosuje się wstrzykiwanie tarlakom wyciąg przysadki mózgowej (hypophysis cerebri). Zabieg ten nazywa się hypofizacja. Najczęściej używane są do tego przysadki mózgowe karpia lub leszcza. Mogą one być konserwowane w alkoholu lub acetonie (Shehadeh 1973). Przetrzymywane w alkoholu zachowują aktywność przez 2 lata, a odwodnione w acetonie i wysuszone mogą być użyte nawet po 6—10 latach. Przed iniekcją przysadki rozdrabnia się w małej ilości wody destylowanej lub 0,3—1% roztworze chlorku sodu. Otrzymaną zawiesinę rozcieńcza się do pożądanej objętości i wstrzykuje rybom po odfiltrowaniu cząstek o rozmiarach mogących zaczopować igłę strzykawki.
Wielkość iniekcji określa się na podstawie masy wysuszonych przysadek. Dla hypofizacji karpia zaleca się w Polsce używać 3,5 mg przysadki na każdy kilogram masy ciała ikrzycy (Matlak 1970), a dla amura białego i tołpygi 4 mg wstrzyknięte w 2 dawkach (Wolny 1971). Wielkość dawki powinna się zmieniać w zależności od stopnia dojrzałości tarlaków. Ryby z bardziej dojrzałymi gonadami silniej reagują na hypofizację. Preparat wstrzykuje się najczęściej w mięśnie grzbietowe. W ostatnim dziesięcioleciu w celu przyspieszenia owulacji ... czytaj dalej
kategoria: Zasady przeprowadzania sztucznego rozrodu, inkubacji ikry i wychowu materiału zarybieniowego
Wybór sposobu i miejsca pozyskiwania tarlaków zależy od ich gatunku, rozmieszczenia i zagęszczenia w zbiorniku. Każdy z gatunków ma swoisty sposób, czas i miejsce odbywania rozrodu, toteż w każdym przypadku pozyskiwanie przeprowadza się inaczej.
Tarlaki reofilnych ryb łososiowatych (pstrąg, troć) pozyskiwane są najczęściej w okresie jesiennym za pomocą agregatów prądotwórczych i po złowieniu przetrzymywane w basenach lub stawach aż do chwili osiągnięcia przez nie dojrzałości płciowej (Schoennett, Gęsicki 1957). Sielawę, której liczebność jest stosunkowo duża, odławia się w okresie rozrodu wontonami, a ikrę pozyskuje tylko od osobników dojrzałych. Sieję i pelugę odławia się w jesieni również wontonami, przetrzymuje w sadzach lub basenach i pozyskuje ikrę w miarę uzyskiwania przez ryby dojrzałości. Szczupaka najłatwiej jest odławiać narzędziami pułapkowymi i przetrzymywać w basenach. Do połowu tarlaków sandacza używa się zarówno narzędzi stawnych jak i ciągnionych, a potem przetrzymuje się je w stawach łub zagrodach.
Wszelkie manipulacje z tarlakami (wybieranie z sieci, przenoszenie, przetrzymywanie) muszą być bardzo ostrożne. Niewielkie uszkodzenia lub duże zmęczenie ryb nie pozwala na dłuższe ich ... czytaj dalej
kategoria: Podstawowe zasady i elementy gospodarowania
Gospodarka rybacka w jeziorach, zbiornikach zaporowych i rzekach, w odróżnieniu od gospodarki stawowej, jest najczęściej mniej intensywna i osiąga przeważnie wydajność niższą niż możliwości produkcyjne tych zbiorników. Potwierdzają to liczne przykłady wystąpienia poważnego wzrostu wydajności w następstwie zajścia nagłych zmian w środowisku. Na przykład wprowadzenie do jeziora nowego gatunku lub wystąpienie przyduchy powodowały wielokrotny wzrost wydajności połowów. Na tej podstawie można sądzić, że umiejętne gospodarowanie, oparte nie tylko na tradycyjnie prowadzonej eksploatacji, lecz na rozumnej ingerencji w środowisko, może doprowadzić do jeszcze wyższej wydajności.
Właściwie prowadzona gospodarka planowa pozwala uzyskać maksymalną ilościowo i jakościowo produkcję przy minimalnych nakładach wraz z zachowaniem jej ciągłości. Planowanie musi opierać się na zdobyczach różnych dziedzin wiedzy, ponieważ każdy zbiornik stanowi swoisty — specyficzny układ. Ocenę potencjalnych możliwości danego zbiornika i wytyczne kierunku dalszego postępowania umożliwia poznanie konkretnych warunków. Potwierdziły to badania prowadzone na jeziorze Tajty i na jeziorach węgorzewskich. Uzyskane wyniki stanowiły podstawę ... czytaj dalej
kategoria: Gospodarka rybacka
Opiekę weterynaryjną nad gospodarstwami rybackimi sprawują pracownie chorób ryb przy Zakładach Higieny Weterynaryjnej. Powierzono im prowadzenie wszystkich spraw związanych ze stanem zdrowotnym ryb i stanem stanitarnym gospodarstw rybackich. Równolegle działalność taką prowadzi kilka placówek naukowych. Należą do nich odnośne pracownie i zakłady przy wyższych uczelniach oraz w instytutach naukowych. Prowadzą one badania teoretyczne i praktyczne, a dodatkowo sprawują bezpośrednią opiekę nad wybranymi gospodarstwami.
Nadzór nad stanem czystości wód sprawują Ośrodki Badań i Kontroli Środowiska, podległe Urzędom Wojewódzkim. Podległe im laboratoria wykonują badania terenowe, na podstawie których charakteryzują stan czystości wód w badanym rejonie.
Szkolenie w celu podnoszenia kwalifikacji rybackich prowadzone jest w formie: kursów organizowanych przez przedsiębiorstwa dla rybaków i mistrzów rybackich, kurs-konferencji organizowanych przez NOT oraz szkolenia dla kadry kierowniczej organizowanego przez Instytut Rybactwa Śródlądowego.
Szkoleniem w zakresie zawodowym zajmują się w Polsce dwie zasadnicze szkoły rybackie w Sierakowie d Giżycku kształcące rybaków śródlądowych. Obie szkoły prowadzą własne gospodarstwa rybackie, ... czytaj dalej
kategoria: Gospodarka rybacka
W 1976 r. w rękach prywatnych znajdowało się około 2% ogólnej powierzchni jezior. Pozyskiwano z niej 165 ton ryb, co stanowiło 1,7% ogólnych odłowów. Zbiorniki prywatne posiadają niewielką powierzchnię i są bardzo rozrzucone w terenie: W celu usprawnienia gospodarowania na tych obiektach zorganizowano terenowe zrzeszenia drobnych producentów ryb. Rozpoczęły one swoją działalność najpierw na terenie województwa krakowskiego i gdańskiego. W 1978 r. utworzono ogólnopolskie Zrzeszenie Producentów Ryb jako organizację społeczno-zawodową, mającą na celu intensyfikowanie produkcji, a także podnoszenie poziomu fachowego i warunków pracy jego członków. W zrzeszeniu działają okręgowe i wojewódzkie koła producentów ryb.
... czytaj dalej